موادغذایی ممنوعه در دوران نقاهت بعد از جراحی ایمپلنت دندان

طبق اصول تغذیه بعد از جراحی ایمپلنت، شما باید تا بهبودی کامل بعد از جراحی از خوردن مواد غذایی زیر اجتناب کنید:

• غذاهای تند و پرادویه. زیرا می‌توانند باعث تحریک محل جراحی شوند و در نتیجه روند بهبودی شما را کندتر کنند. آن‌ها حتی ممکن است خطر بروز عفونت را افزایش دهند.
• میوه‌ها و سبزیجات خام و سفت. هویج و سیب خام اگرچه مغذی هستند اما به‌سختی جویده می‌شوند، بنابراین باید از مصرف آن‌ها پرهیز کرد. به‌عنوان جایگزین از میوه و سبزیجات نرم مانند موز، انبه، گلابی، هلو و نخود سبز استفاده کنید.
• تنقلات ترد و سفت. از مصرف ذرت بوداده، آجیل و دانه‌ها یا هر میان‌وعده دیگری که می‌توانند در محل جراحی باعث بروز التهاب و ناراحتی شوند، خودداری کنید.
• انواع شیرینی. از مصرف شیرینی‌ها به‌خصوص آن‌هایی‌ که کارامل یا تافی دارند دوری کنید. زیرا به دندان می‌چسبند و مانع از ترمیم بافت لثه و استخوان فک می‌شوند. اگر احساس می‌کنید به خوردن یک چیز شیرین نیاز دارید، شیک میوه را انتخاب کنید.
• محصولات لبنی مانند شیر یا ماست. زیرا می‌توانند باعث التهاب در بافت‌های دهان شوند و به لثه‌ها و دندان‌ها آسیب بیشتری وارد کنند. هم‌چنین مشخص شده است که ممکن است باعث بروز حالت تهوع و استفراغ یا تحریک رفلاکس اسید معده به مری شوند. پس از استفراغ یا رفلاکس، محل کاشت دندان مصنوعی در معرض اسید معده قرار می‌گیرد و در برابر عفونت‌های مختلف آسیب‌پذیر می‌شود. بنابراین بهتر است تا مدتی از مصرف محصولات لبنی اجتناب کنید. از مواد غذایی جایگزین و غنی از کلسیم می‌توان به سبزیجات دارای برگ سبز مانند اسفناج و بامیه و کنسرو ماهی قزل آلا اشاره کرد.
• الکل. اگر عادت دارید گهگاه از نوشیدنی‌های الکلی استفاده کنید، پس از جراحی ایمپلنت دندان باید این روند را متوقف کنید. زیرا الکل می‌تواند قدرت بهبود بدن را کاهش دهد و به افزایش تورم کمک کند. حتی می‌تواند تداخلات دارویی با داروهای مسکن و ضددرد داشته باشد.

خطرات عدم توجه به اصول تغذیه بعد از جراحی ایمپلنت

خوردن غذاهای سفت بعد از جراحی ایمپلنت دندان، میزان درد را تشدید می‌کند. هم‌چنین می‌تواند باعث تشدید خونریزی شود.

اگر مایعات را از طریق نی بنوشید، ممکن است لخته خون محافظ ایجاد شده را از بین ببرد و روند بهبودی را طولانی‌تر کند. بنابراین برای جلوگیری از این مشکل، از لیوان استفاده کنید. معمولا پس از گذشت چند هفته، محل جراحی بهبود می‌یابد و می‌توانید دوباره از نی استفاده کنید.در نهایت، شما قادر خواهید بود به همان روش قبل غذا بخورید.

اگر توصیه‌های ذکرشده را دنبال کنید، نه تنها دوره نقاهت کوتاهتر می‌شود بلکه ساختار ایمپلنت نیز به اندازه دندان‌های طبیعی شما مستحکم خواهد شد.

برای کمک به درک این مساله که چرا مصرف رژیم غذایی نرم بسیار مهم است، باید بدانید که ریشه مصنوعی ایمپلنت شما با رشد استخوان فک شروع به عجین شدن با آن می‌کند. این فرآیند استئواینتگراسیون (Osseointegration) یا هم‌جوشی استخوان نامیده می‌شود و این امکان را می‌دهد که ایمپلنت‌های دندانی مانند بقیه دندان‌های شما عمل کنند.

سایر روش‌های جایگزینی دندان‌های ازدست‌رفته مانند پروتز دندان یا بریج دندان، فاقد ریشه هستند و به استخوان فک چسبانده نمی‌شوند. به‌همین‌دلیل است که امروزه ایمپلنت‌ دندان مطلوب‌ترین روش درمانی است.

چه مدت بعد از ایمپلنت دندان می‌توان رژیم غذایی عادی خود را از سر گرفت؟

هنگامی‌که جراح دندانپزشک شما درمان موفقیت‌آمیز را تایید کرد، می‌توانید خوردن غذاهایی که دوست دارید را از سر بگیرید.

اگرچه بهبودی کامل ممکن است 4 تا 6 ماه پس از کاشت ایمپلنت دندان طول بکشد، اما بعد از گذشت چند هفته و رعایت اصول تغذیه بعد از جراحی ایمپلنت می‌توانید به رژیم غذایی نرمال خود بازگردید. البته مهم است که تا آخر عمر مراقب باشید و از مصرف غذاهای سفت‌ مانند یخ، آب‌نبات‌ و ته‎دیگ اجتناب کنید. زیرا باعث ترک‌خوردگی یا شکستگی تاج یا روکش مصنوعی می‌شوند.

هنگام نوشیدن قهوه یا چای مراقب باشید، زیرا به‌راحتی می‌توانند ایمپلنت‌های دندانی شما را مانند دندان‌های طبیعی لکه‌دار کنند. حتما بعد از مصرف آن‌ها دندان‌های خود را مسواک زده و بشویید. این کار نه تنها به از بین بردن لکه‌ها کمک می‌کند بلکه ذرات اسیدی باقی‌مانده را نیز از بین می‌برد.

التیام‌ استخوان فک و بافت لثه بعد از نصب فیکسچر و اباتمنت

بهتر است بدانید که اباتمنت و تاج مصنوعی، هرگز بلافاصله بعد از انجام جراحی کاشت ریشه تیتانیومی نصب نمی‌شوند. زیرا ابتدا باید فرآیندی به نام استئواینتگراسیون (Osseointegration) یا هم‌جوشی استخوان اتفاق بیافتد. در طی این فرآیند، استخوان فک رشد می‌کند و با ریشه تیتانیومی عجین می‌شود.

خواص طبیعی تیتانیوم در ادغام با استخوان، آن را به یک ماده عالی برای ساخت فیکسچر یا ریشه مصنوعی تبدیل کرده است. فرآیند استئواینتگراسیون اولین بار در سال 1952 کشف شد، زمانی‌که یک جراح ارتوپد قادر به برداشتن سیلندر تیتانیومی که در استخوان فمور خرگوش قرار داده شده بود، نبود. مشخص شد که استخوان به قدری با سیلندر تیتانیوم ترکیب شده است که سیلندر می‌تواند به‌عنوان جایگزین استخوان ازدست‌رفته عمل کند. به‌همین‌دلیل، در سال 1965 اولین ریشه تیتانیومی دندان مصنوعی در یک داوطلب زنده قرار داده شد.

اینکه روند نصب و تثبیت ریشه مصنوعی ایمپلنت دندان چقدر طول می‌کشد، با در نظر گرفتن مدت زمان بهبودی و استئواینتگراسیون، در هر بیمار متفاوت است. به طور معمول، هر یک عدد ایمپلنت دندان 6 تا 12 هفته طول می‌کشد تا به طور کامل بهبود یابد. در این مدت، ریشه دندان مصنوعی با استخوان فک ترکیب و قوی‌تر می‌شود. در نهایت، آنقدر قوی خواهد شد که یک پایه محکم برای نصب یک دندان مصنوعی فراهم می‌کند.

در این مدت، شما باید بهداشت دهان و دندان را به‌خوبی رعایت کنید و از ناحیه مورد نظر مراقبت کنید تا از بروز هرگونه عفونت که می‌تواند مانع پیشرفت روند درمان شما شود جلوگیری شود.

هنگامی‌که فرآیند استئواینتگراسیون کامل شد و دندانپزشک شما مطمان شد که لثه‌ها به‌خوبی ترمیم پیدا کرده‌اند، جراحی دیگری به‎منظور نصب اباتمنت یا تکیه ‎گاه ایمپلنت دندان انجام می‌شود. دوباره یک برش در بافت لثه به منظور نمایان شدن میله فیکسچر ایجاد می‌شود. سپس اباتمنت به فیکسچر متصل و بافت لثه در اطراف اباتمنت بخیه زده می‌شود.

اتصال تاج مصنوعی

در مورد اینکه نصب روکش ایمپلنت دندان چقدر طول می‌کشد، می‌توان گفت که معمولا بعد از گذشت 2 تا 3 هفته و بهبودی کامل بافت لثه، طی یک جلسه روکش سفارشی روی اباتمنت نصب می‌شود. در واقع نصب روکش زمان زیادی نمی‌برد بلکه ساخت آن در لابراتوآر ممکن است 3 تا 4 هفته طول بکشد.

در پایان، دندانپزشک در مورد نحوه مراقبت صحیح از ایمپلنت با شما صحبت خواهد کرد. مشابه دندان‌های طبیعی، لازم است هر روز روکش دندان مصنوعی را با مسواک و نخ دندان تمیز کنید و از خوردن مواد غذایی سفت پرهیز کنید. از مراجعه منظم به دندانپزشکی غافل نشوید تا دندانپزشک مدام وضعیت ایمپلنت را بررسی کند.

سایر فاکتورهای قابل توجه در مورد اینکه ایمپلنت دندان چقدر طول می‌کشد

این مساله که ایمپلنت دندان چقدر طول می‌کشد به وضعیت بالینی هر بیمار بستگی دارد. به‌همین‌دلیل، یک درمان استاندارد ایمپلنت دندان می‌تواند بین 3 تا 15 ماه طول بکشد.

البته ممکن است به روش‌های جراحی یا درمان‌های اضافی مانند کشیدن دندان آسیب‌دیده، درمان بیماری لثه و پیوند استخوان نیز نیاز داشته باشید که می‌تواند مدت زمان درمان ایمپلنت دندان را افزایش دهد. در ادامه به مدت زمان لازم برای انجام این درمان‌های اضافی اشاره خواهیم کرد.

کشیدن دندان آسیب‌دیده

همانطورکه ذکر شد، ایمپلنت دندان برای پر کردن شکاف باقی‌مانده در اثر افتادن یا کشیدن یک یا چند عدد از دندان‌های عفونی یا مرده بیمار نصب می‌شود.

اگر یکی از دندان‌های شما عفونی شود و سایر روش‌های درمانی مانند روت‌کانال نتوانند آن را نجات دهند، باید کشیده شود. این کار برای جلوگیری از گسترش عفونت به دندان‌های دیگر یا حتی سایر نواحی بدن شما است.

دندان غیرحیاتی یا مرده دندانی است که دیگر به جریان خون متصل نیست و این مساله به‌مرور زمان باعث از بین رفتن اعصاب آن می‌شود. اگر بخواهید یک دندان مرده را در لثه خود نگهدارید، احتمالا از درد و ناراحتی رنج خواهید برد. هم‌چنین ممکن است شروع به ایجاد آبسه کند. این وضعیت می‌تواند به سلامت دهان و دندان شما آسیب بیشتری وارد کند و باید خیلی زود دندان مرده کشیده شود.

درمان بیماری لثه

در طول مشاوره اولیه، سلامت کلی دهان شما ارزیابی می‌شود تا مشخص شود آیا شما کاندید مناسبی برای درمان ایمپلنت دندان هستید یا خیر. اگر شما هرگونه مشکل زمینه‌ای مانند بیماری لثه داشته باشید، ابتدا باید آن را برطرف کنید. چراکه لثه‌های شما قبل از کاشت ایمپلنت باید تاحد ممکن سالم باشند تا شانس موفقیت‌آمیز بودن عمل افزایش یابد.

شدت بیماری لثه بر مدت زمان درمان آن تأثیر می‌گذارد. این مساله به‌نوبه‌خود بر مدت زمان درمان ایمپلنت دندان تأثیر می‌گذارد. بنابراین، اگر قبل از کاشت دندان مصنوعی از سلامت لثه‌های خود اطمینان حاصل نکنید، ممکن است بعدا مشکلات بیشتری برای شما ایجاد کند. مهم نیست که ایمپلنت دندان چقدر طول می‌کشد، مهم این است که با در نظر همه جوانب انجام شود.

 درخواست مشاوره  

انواع روکش ایمپلنت دندان از نظر مواد مورد استفاده برای ساخت آن‌ها

پس از بهبود بافت لثه و استخوان فک، دندانپزشک قالب‌گیری می‌کند تا روکش مخصوص هر بیمار در لابراتوآر ساخته شود. بسته به ترجیح و بودجه اختصاصی خود، می‌توانید جنس متفاوتی از تاج دندان را انتخاب کنید. در ادامه به انواع روکش ایمپلنت دندان از نظر مواد مورد استفاده برای ساخت آن‌ها اشاره خواهیم کرد.

روکش سرامیکی

بیشتر روکش‌های ایمپلنت دندان از نوعی ماده سرامیکی به نام پرسلن ساخته می‌شوند. به دلیل درخشندگی بالا و رنگ سفید روکش سرامیکی، به راحتی می‌توان آن را با سایر دندان‌های طبیعی هماهنگ کرد. چنین روکشی با به تصویر کشیدن مجموعه‌ای از دندان‌های کاملا سفید، ظاهر لبخند را بهبود می‌بخشد.

اگرچه شما می‌توانید روکش سرامیکی برای ایمپلنت دندان را با قیمتی معقول تهیه کنید، اما بهتر است بدانید که طول عمر طولانی به اندازه روکش‌های از جنس طلا و زیرکونیا ندارد.

روکش پرسلن متصل به فلز (PFM)

این نوع روکش ایمپلنت، قبل از ابداع روکش زیرکونیا جز روکش‎های استاندارد و محبوب بود. زیرا از نظر مکانیکی به خوبی کار می‌کند و می‌تواند غذاهای سفت را برای مدت طولانی تحمل کند و همچنین مانند دندان‌های طبیعی به نظر می‌رسد. در واقع به گونه‌ای طراحی شده است که از روکش سرامیکی معمولی قوی‌تر است.

همانطور که از نام آن پیداست، روکش پرسلن متصل به فلز با فلزاتی مانند طلا، کبالت، نیکل و تیتانیوم ساخته می‌شود تا مقاومت آن افزایش پیدا کند. از طرفی، پایه فلزی با پرسلن پوشانده شده است تا ظاهری طبیعی به تاج بدهد. البته پایه فلزی آن گاهی اوقات به صورت یک خط تیره در امتداد خط لثه نمایان می‌شود. همین مساله احتمال استفاده از آن را برای ایمپلنت دندان‌های قدامی (جلو) کاهش داده است.

از نظر دندانپزشکان، روکش پرسلن متصل به فلز اغلب بهترین انتخاب برای دندان‌های آسیاب است، زیرا دارای پایه‌های فلزی است.

روکش ایمکس (Emax)

روکش ایمپلنت ایمکس توسط یک شرکت دندانپزشکی سوئیسی ساخته می‌شود. ساختار آن بیشتر از سرامیک تشکیل شده است و جزء اصلی آن شیشه دی سیلیکات لیتیوم علاوه بر دی اکسید لیتیوم، فسفر اکسید، کوارتز، اکسید پتاسیم و چند عنصر دیگر است. به میزان قابل قبولی مستحکم است و ظاهری بسیار نزدیک به دندان‌های طبیعی دارد.

دوام این نوع روکش نصف روکش زیرکونیا است و به همین دلیل ممکن است برای بیمارانی که نیش قوی ندارند مناسب باشد. معمولا انتخاب خوبی برای ترمیم دندان‌های جلویی آسیب‌دیده یا تغییر رنگ داده است. تجربه نشان داده است که اگر روکش ایمکس برای جایگزینی دندان‌های قسمت خلفی (پشتی) استفاده شود، ممکن است در معرض شکستگی تحت نیروی گاز گرفتن قرار ‌گیرد.

روکش زیرکونیا

روکش زیرکونیا از یک ماده سرامیکی سفید رنگ و شبیه رنگ دندان به نام زیرکونیوم اکساید ساخته می‌شود و دارای استحکام خمشی معادل 1200 مگاپاسکال است. این میزان استحکام در سایر انواع روکش‌ها مانند روکش‌های PFM، روکش‌های EMax و کامپوزیت‌های سرامیکی دیده نمی‌شود.

محققان معتقدند که با توجه به قیمت روزافزون طلا، روکش زیرکونیا گزینه جایگزین و مقرون به صرفه‌ای است. پس از نصب روکش زیرکونیا، از نظر زیبایی هیچ خط سیاهی در امتداد حاشیه لثه شکل نمی‌گیرد (یک مشکل رایج در بسیاری از گزینه‌های ارزان‌تر روکش ایمپلنت) و فلز قابل رویتی وجود ندارد. معمولا روکش زیرکونیا با گلاس آینومر رزینی روی اباتمنت سیمان می‌شود.

روکش جامد زیرکونیا بهتر است برای دندان‌های پشتی (نواحی پرمولر و مولر) استفاده شود. زیرا اگرچه رنگ آن سفید است اما فاقد شفافیت دندان‌های طبیعی است. معمولا اگر به دلیل مقاومت بالا لازم باشد برای دندان‌های جلویی (ثنایا و نیش) استفاده شود، یک روکش زیرکونیا نیمه‌ شفاف روی آن قرار می‌گیرد تا ظاهر طبیعی‌تری برای دندان‌ها ایجاد شود.

اگرچه زیرکونیا نیمه شفاف دوام کمتری نسبت به زیرکونیا جامد دارد، اما با چارچوبی از زیرکونیا جامد پشتیبانی می‌شود. روکش زیرکونیا نیز مانند روکش‌های فلزی با مواد شیمیایی واکنش نشان نمی‌دهد و خطر بروز واکنش‌های آلرژیک را کاهش می‌دهد.

اخیرا روکش‌های زیرکونیا دولایه طرفداران زیادی پیدا کرده‌اند. زیرا برای طراحی آنها از یک لایه آلیاژ تیتانیوم به عنوان زیرساز استفاده می‌شود. زیرسازی تیتانیوم استحکام لازم برای عملکرد صحیح را فراهم می‌کند و می‌تواند باعث افزایش طول عمر روکش تا 40 سال شود.

روکش طلا

جنس روکش طلا معمولا ترکیبی از طلا و فلزات دیگری مانند پالادیوم، کروم، مس یا نیکل است. استفاده از این آلیاژ استحکام تاج را افزایش می‌دهد و هزینه آن را به میزان قابل توجهی کاهش می‌دهد.

وجود فلز طلا کمک می‌کند تا این نوع روکش بسیار قوی باشد و به ندرت شکسته با فرسوده شود. از طرفی، جلا بسیار بالایی دارد و این مساله تمیز کردن و نگهداری آن را آسان‌تر می‌کند. تجربه نشان داده است که قوی‌ترین و بادوام‌ترین نوع روکش ایمپلنت، روکش طلا است.

واضح است که روکش طلا به دلیل ظاهر غیرطبیعی آن بعید است برای دندان‌های قدامی (جلو) انتخاب شود. اگرچه روکش طلا گران است، اما به دلیل استحکام زیاد آن انتخاب بسیار خوبی برای دندان‌های خلفی (پشتی) است.

برای افرادی که به روکش‌های ایمپلنت کمی براق علاقه‌مند هستند، تاج‌ آلیاژ طلا گزینه مطلوبی است. به طور کلی مزیت اصلی این نوع روکش، عدم شکستن و ترک خوردن آن است و اینکه پس از نصب نیازی به تعمیر ندارد.

بهتر است بدانید که موادی مانند پلی متیل متاکریلات اکریلیک (PMMA) یا رزین کامپوزیت، اگرچه می‌توانند دندان‌های بسیار زیبایی ایجاد کنند اما بادوام نیستند. به همین دلیل، بهتر است برای تعمیرات روکش‌های ایمپلنت استفاده شوند. پلی متیل متاکریلات اکریلیک یک پلاستیک مهندسی شده است. رزین کامپوزیت نیز از مخلوطی از مواد پلاستیکی و شیشه‌ای ساخته می‌شود. این مواد ارزان‌ترین نوع روکش‌ها را تولید می‌کنند.

سن مناسب برای ایمپلنت

مزایای انجام به موقع ایمپلنت دندان

پس از اطمینان دندانپزشک از سن مناسب برای انجام ایمپلنت و وضعیت خوب شما، اقدام به جراحی می‌کند. اگرچه کل پروسه ایمپلنت دندان کمی طولانی است و با در نظر گرفتن مدت زمان بهبودی قبل از انجام هر مرحله آن، می‎تواند 3 تا 6 ماه زمان ببرد اما نمی‌توان انکار کرد که مزایای عالی مانند موارد زیر دارد:
⦁ ایمپلنت دندان با پر کردن فضای خالی می‌تواند به پیشگیری از بروز التهاب و عفونت بافت نرم لثه، تحلیل و آسیب استخوان فک و پوسیدگی دندان‌های مجاور کمک کند.
⦁ ظاهر ایمپلنت شبیه دندان‌های طبیعی است و با نصب آن می‌توانید از لبخند خود لذت ببرید. این مساله روی افزایش اعتماد به نفس شما نیز موثر است.
⦁ ایمپلنت دندان می‌تواند نقش دندان‌های طبیعی را برای جویدن غذا ایفا کند. برخلاف پروتز دندان مصنوعی که هنگام غذا خوردن ممکن است مدام جابه‌جا شود.
⦁ با نصب ایمپلنت دندان می‌توانید مانند گذشته از زبان و دندان‌های خود برای ایجاد آوا و بیان کلمات استفاده کنید.
تجربه نشان داده است که اگر در سن مناسب برای انجام ایمپلنت اقدام شود، روش موفقیت‌آمیزی خواهد بود و برای 15 تا 20 سال یا حتی تا آخر عمر، ماندگاری دارد. البته اگر به اصول مراقبت‌های بعد از ایمپلنت دندان مانند موارد زیر توجه کنید:
⦁ تا چند روز بعد از ایمپلنت دندان، از مصرف غذاهای خیلی سرد یا گرم پرهیز کنید و سعی کنید غذاهای ملایم و نرم بخورید.
⦁ حداقل تا دو هفته از سیگار کشیدن و مصرف نوشیدنی‌های الکلی پرهیز کنید. زیرا باعث تداخل در روند بهبودی محل جراحی می‌شوند.
⦁ برای همیشه مصرف مواد غذایی سفت مانند ته‌دیگ، یخ و آب‌نبات‌ را فراموش کنید. در غیر این صورت، ممکن است تاج یا روکش مصنوعی آسیب ببیند یا حتی بشکند.
⦁ برای درمان مشکل دندان قروچه با دندانپزشک خود صحبت کنید. ممکن است به محافظ دندان نیاز داشته باشید.
⦁ ایمپلنت دندان را مانند دندان‌های طبیعی تمیز نگهدارید. از مسواک‌های مخصوص که می‌توانند به تمیز کردن شکاف‌های بین دندان‌ها، لثه‌ها و پایه‌های فلزی ایمپلنت کمک کنند استفاده کنید. روزی دو بار مسواک بزنید و شب‌ها قبل از خواب از نخ دندان استفاده کنید.
⦁ هر شش ماه یکبار به دندانپزشک مراجعه کنید تا از سالم بودن اجزای ایمپلنت دندان مطمان شوید. از علائم تخریب ساختار ایمپلنت می‌توان به جابه‌جا شدن و حرکت ریشه دندان مصنوعی هنگام گاز گرفتن یا جویدن غذا، بوی بد دهان و التهاب، خونریزی، عفونت و تحلیل بافت لثه در محل کاشت دندان اشاره کرد.

چه عواملی باعث شکست ایمپلنت می‌شوند؟

به جز عدم توجه به سن مناسب برای انجام ایمپلنت و وضعیت نامناسب استخوان فک، لازم است بدانید که فاکتورهای دیگری نیز در شکست ایمپلنت موثر هستند. در ادامه به جزئیات هرکدام اشاره خواهیم کرد.

مراجعه به یک جراح دندانپزشک بی‌تجربه

یک جراح غیر حرفه‌ای با قرار دادن نامناسب اجزای ایمپلنت و آسیب به بافت لثه یا فک می‌تواند زمینه شکست ایمپلنت یا کاهش طول عمر آن را فراهم کند. در این شرایط، مجبور هستید با صرف هزینه مضاعف برای انجام جراحی مجدد اقدام کنید.

ضربه به استخوان فک

دندان ‌قروچه کردن و تروما یا ضربه ناگهانی به فک می‌تواند باعث شکستگی یا لق شدن میله تیتانیومی ایمپلنت یا ترک خوردن روکش دندان مصنوعی شود. به ‌همین ‌دلیل است که توصیه می‌کنیم بعد از انجام ایمپلنت دندان، بیشتر مراقب وضعیت دندان‌های خود باشید و معاینه منظم دندانپزشکی را فراموش نکنید.

عدم مراقبت از ایمپلنت دندان

رسوب پلاک دندان با ایجاد بیماری لثه می‌تواند زمینه سست شدن ساختار ایمپلنت را فراهم کند. به همین دلیل، رعایت بهداشت دهان و دندان برای افزایش طول عمر ایمپلنت بسیار مهم است. علاوه بر این، پرهیز از مصرف غذاهای سفت و اسیدی می‌تواند مانع از تعویض زودرس روکش مصنوعی شود.

سیگار کشیدن

مطالعات نشان می‌دهند که احتمال شکست ایمپلنت دندان در افراد سیگاری بیشتر است. زیرا دود سیگار باعث کاهش خونرسانی به نواحی آسیب‌دیده بعد از جراحی ایمپلنت می‌شود. این مساله بر استئواینتگراسیون و روند بهبودی بعد از جراحی تاثیر می‌گذارد و می‌تواند باعث شکست ایمپلنت دندان شود. از طرفی، مصرف سیگار و مواد مخدر در افزایش خطر ابتلا به بیماری‌های لثه موثر هستند.
از نظر محققان، احتمال شکست ایمپلنت در افراد غیرسیگاری حدود 5 درصد و برای افراد سیگاری تقریبا 11 درصد است.

ابتلا به برخی از بیماری‌ها

احتمال شکست ایمپلنت دندان و کاهش طول عمر آن در افراد مبتلا به بیماری‌های زیر بیشتر است:
⦁ پوکی استخوان، به‌ دلیل تحلیل استخوان فک
⦁ دیابت، به‌ دلیل ضعف در ترمیم بافت‌ها
⦁ اختلالات انعقادی، به ‌دلیل ضعف در ترمیم زخم‌ها
⦁ اختلالات قلبی عروقی، به ‌دلیل مشکلات خونرسانی

مصرف برخی از داروهای شیمیایی

دندانپزشکان معتقد هستند که مصرف مداوم داروهای سرکوب‌کننده سیستم ایمنی بدن، داروهای رقیق‌کننده خون، داروهای شیمی‌درمانی و انجام روش رادیوتراپی برای درمان سرطان می‌تواند زمینه شکست ایمپلنت دندان یا کاهش طول عمر آن را فراهم کند. زیرا باعث ترمیم ضعیف محل زخم بعد از جراحی ایمپلنت و تحلیل استخوان فک در برخی از افراد می‌شود.

پیوند استخوان در ایمپلنت دندانی

همان‌طور که ذکر شد، ایمپلنت‌های دندانی به استخوان فک متصل می‌شوند و جای ریشه قبلی را می‌گیرند. آنها برای یک اتصال محکم و موثر نیاز به استخوان فک سفت و به اندازه کافی ضخیم دارند. اگر استخوان فک نرم باشد و یا نازک شده باشد، ایمپلنت دندانی در جای خود سفت نمی‌شود و حتی ممکن است از استخوان فک عبور کرده و وارد حفره سینوس شود.

وقتی دندانی از دست می‌رود، محل ریشه آن در استخوان فک دچار تحلیل می‌شود، پس اگر زمان زیادی از افتادن دندان گذشته باشد، احتمال این‌که استخوان فک برای پذیرش ایمپلنت دندانی نامناسب باشد زیاد است.

در این شرایط لازم است پیوند استخوان انجام شود تا فک برای پذیرش ایمپلنت آماده شود. این کار نیازمند یک جراحی اضافی قبل از ایمپلنت است.

در عمل جراحی پیوند استخوان، جراح فک بیمار را باز کرده و سوراخی در آن ایجاد می‌کند. سپس در این سوراخ مقداری بافت شبیه استخوان تزریق می‌کند. اگر پیوند استخوان در فک بالا باشد، احتمالا لیفت سینوس هم انجام می‌شود که به معنای بالا کشیدن سینوس برای بازشدن جا برای تزریق استخوان است.

پس از پیوند استخوان، چند ماه زمان نیاز است تا استخوان تزریق شده با استخوان فک ترکیب شود، رشد کند و به وسیله رگ‌های خونی تغذیه گردد. پس از این زمان و در صورت موفقیت‌آمیز بودن پیوند، می‌توان عمل جراحی ایمپلنت را انجام داد.

با این حال همیشه این مرحله اضافی نیاز نیست و بسیاری از افراد استخوان کافی برای نصب ایمپلنت دارند.

برای چه افرادی نمی توان ایمپلنت گذاشت و باید دندان مصنوعی استفاده کنند؟ *

برخی از افراد به دلیل وضعیت های مختلف به دلیل عوامل پزشکی یا دندانپزشکی قادر به استفاده از ایمپلنت نمی باشند و باید به جای آن از دندان مصنوعی استفاده کنند.

افرادی که از برخی از بیماری ها یا وضعیت های پزشکی مانند دیابت نوع دو، بیماری های قلبی، عفونت های مزمن، یا بیماری های استخوان مبتلا هستند، ممکن است برای اجرای عمل جراحی نصب ایمپلنت دندان مناسب نباشند. همچنین، فرآیند بهبودی پس از جراحی ایمپلنت نیازمند سلامت کلی بدن است و افرادی که به طور کلی وضعیت سلامت خود را تحت نظر ندارند، ممکن است برای این نوع جراحی مناسب نباشند.

علاوه بر این، استفاده از تراشیده شده یا ضعیف شده استخوان فک نیز مانع از نصب ایمپلنت می شود. در صورتی که استخوان فک به اندازه کافی سالم نباشد و قادر به پذیرش ایمپلنت نباشد، دندانپزشک ممکن است به جای این روش، از روش های جایگزین دیگر مانند پروتزهای ثابت یا متحرک استفاده کند.

به طور کلی، قبل از تصمیم گیری برای نصب ایمپلنت دندان، مهم است که فرد با دندانپزشک خود مشورت کرده و از وضعیت سلامت و ساختار دهان خود آگاه شود. در نهایت، تصمیم درست بین استفاده از ایمپلنت یا دندان مصنوعی، توسط حرفه ای های مربوطه با توجه به وضعیت فرد به عنوان بهترین گزینه تعیین خواهد شد.

انواع ایمپلنت‌های دندانی

ایمپلنت‌های دندانی ممکن است به‌شکل تکی باشند و یا به‌شکل پروتز متحرک/ثابت مبتنی بر ایمپلنت ارائه شوند. وقتی تعداد دندان‌هایی که باید ایمپلنت شوند کم باشد، کاشت دندان به‌شکل تک‌ به تک انجام می‌شود. با این حال، در بسیاری از مواقع یک قوس کامل دندانی و یا یک نیمه قوس لازم است. حتی ممکن است لازم باشد تمام دندان‌های فک بالا و پایین جایگزین شوند. در این موارد، ایمپلنت کردن تک به تک دندان‌ها مستلزم زمان و هزینه زیادی است. با این وجود باز هم می‌توان از فواید ایمپلنت دندان استفاده کرد. در این شرایط، بر اساس محل و تعدادی از دندان‌ها که قرار است جایگزین شوند، چند ایمپلنت کار گذاشته شده و سایر دندان‌ها به‌شکل پروتز ساخته شده و با استفاده از همان تعداد ایمپلنت در دهان ثابت می‌شوند. معمولا برای یک قوس دندانی کامل حداقل 4 ایمپلنت لازم است.

مزایای ایمپلنت‌های دندانی

• ایمپلنت‌های دندانی فوق‌العاده موفق هستند؛ درصد موفقیت آن‌ها بیشتر از ۹۵ درصد است.
• برخلاف دندان مصنوعی، ایمپلنت‌ها زمان زیادی باقی می‌مانند. بخش کار گذاشته در داخل فک معمولا برای تمام عمر کار می‌کند و تاج رویی هر 15 تا 20 سال یکبار نیاز به تعویض دارد.
• مراقبت از ایمپلنت‌های دندانی همانند دندان‌های معمولی بسیار آسان است.
• ایمپلنت‌ها یکپارچگی ساختار صورت و استخوان‌های فک را حفظ می‌کنند. آنها جای ریشه طبیعی را گرفته و مانع از تحلیل استخوان فک و از بین رفتن سایر دندان‌های طبیعی می‌شوند، مزیتی که دندان مصنوعی فاقد آن است.

در برخی از شرایط ممکن است پزشک بتواند تعداد مراحل را کم کرده و در زمان کوتاه‌تری دندان‌ها را نصب کند.

مطالعه مطالب پیشنهادی : تفاوت ایمپلنت با دندان مصنوعی 

معایب ایمپلنت‌های دندانی

در برابر مزایای زیاد ایمپلنت‌ها چند عیب کوچک نیز برای استفاده از آنها وجود دارد:

• همه افراد کاندیدای کاشت دندان نیستند، زیرا ایمپلنت‌ها به استخوان‌ها و لثه‌های سالم نیاز دارند تا به درستی روی فک محکم شوند. البته پیوند استخوان معمولا راهی است که کمک می‌کند این افراد هم بتوانند از مزایای ایمپلنت استفاده کنند.
• برای انجام این کار نیاز به یک جراحی مختصر بر روی لثه است.